Częściowa niedrożność przełyku

stąpają obie odmiany, natomiast w dolnym odcinek obwodowy łączy się przeważnie końcem przełyku do boku tchawicy czy oskrzela. Przetoki wyścielone są zwykle błoną śluzową przełyku, pokrytą nabłonkiem wielowarstwowym płaskim, mają też warstwę mięśniową i są jakby przedłużeniem odcinka przełyku. Izolowanej przetoce przelykowo-tchawiczej (ryc. 6-1 e) może towarzyszyć niedorozwój przełyku jednak u większości dzieci przełyk jest prawidłowy.

Częściową niedrożność przełyku powodują: pierścieniowate zgrubienia włókniste bądź włóknisto-mięśniowe, zastawki błoniaste, klepsydrowate przewężenia światła. Zmiany te umiejscowione są w 1/3 dolnej części przełyku bliżej przepony. Zastawki błoniaste bywają przyrośnięte okrężnie do ściany, czasem w postaci żagla przedzielają światło przełyku w jednej części powstaje wówczas jakby uchyłek. Różnej wielkości otwór zwykle leży centralnie bądź bocznie.

Kluth (1976) zebrał opisane odmiany wrodzonego zarośnięcia i innych zaburzeń rozwojowych przełyku. Jest to bardzo szczegółowy podział tych wad przedstawiony graficznie.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>