DAWKOWANIE

Po pięciu minutach od podania dawki próbnej poleca się choremu poruszyć palcami stóp zachowane ruchy oznaczają, że nie wywołano blokady podpajęczynówkowej i że koniec igły nie przebił opony twardej można wówczas przystąpić do wstrzykiwania pozostałej objętości roztworu. Gdy igła została wkłuta prawidłowo, wstrzyknięcia dokonuje się łatwo, bez konieczności dużego nacisku na tłok strzykawki. Wkłucie igły do tylu od kanału kości krzyżowej powoduje powstanie obrzmienia nad kością krzyżową podczas wstrzykiwania. Podanie kilku mililitrów powietrza wywoła objawy odmy podskórnej z trzeszczeniami. Jeżeli koniec igły znajduje się między okostną i kością, siła potrzebna do wykonania wstrzyknięcia będzie bardzo duża – jest to niewątpliwy objaw niewłaściwej pozycji igły. U młodych mężczyzn, ze względu na bardziej zbitą konsystencję zewnątrzoponowej tkanki tłuszczowej, wymagana dawka jest większo, a podanie jej zmusza do użycia większej siły, niż to ma miejsce u kobiet. Stosowanie 2% roztworu lignokainy daje u tych pacjentów lepsze wyniki niż roztwór 1,5%.

Leki. Doskonały jest 1-2% roztwór lignokainy z adrenaliną, dający szybki początek i głęboki stopień analgezji. U mężczyzn należy używać roztworów o wyższym stężeniu. Okres analgezji można przedłużyć przez dodanie do roztworu ametokainy, tak aby otrzymać stężenie 0,1-0,2%. Jeszcze dłuższy okres analgezji osiąga się przez wstrzyknięcie 0,5% bupiwakainy249 lub 0,15% roztworu chlorowodorku ametokainy w roztworze fizjologicznym. Można do tych roztworów dodawać adrenalinę.

DAWKOWANIE. Wysokość analgezji zależy od: 1) ilości wstrzykiwanego roztworu 2) szybkości wstrzykiwania 3) ciężaru właściwego użytego roztworu 4) wieku chorego.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>