Lanman i Shaw

Lanman (1936) i Shaw (1938) podejmują myśl Richtera, wykonując pierwotne zespolenie przełyku. Dzieci zmarły wskutek przewodnienia i wstrząsu po przetoczeniu krwi, zanim autorzy zdążyli ogłosić wyniki. Uważa się ich jednak za pionierów nowoczesnego postępowania chirurgicznego w niedrożności przełyku. Cameron Haight (1941) pierwszy w świecie uzyskuje wyleczenie noworodka, zespalając jednoczasowo odcinki zarośniętego przełyku z dostępu pozaopłucnowego.

Ladd i Leven (1939) uzyskali wyleczenie dwojga dzieci z zarośniętym przełykiem metodą operacji wieloetapowych. Do odtworzenia przełyku zostały użyte płaty rurowe skórne, wyniki odległe były złe. Swenson (1947) i Sandblom (1948) pierwsi zastosowali okrężnicę do rekonstrukcji zarośniętego przełyku, dzieci jednak zmarły. Pomyślny wynik po tego typu operacji uzyskał Dale (1956), ale dopiero metoda

Waterstona (1957) uzyskała dużą liczbę zwolenników i do dziś jest stosowana. Operacja połega na uzupełnieniu brakującego odcinka przełyku okrężnicą przemieszczoną do lewej jamy opłucnej (8, 10, 14).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>