Niedorozwój łuku aorty

Uwagi anatomiczne. Niedorozwój łuku aorty jest rzadką wadą opisaną po raz pierwszy przez Steidele’a (1778). Wyjątkowo występuje jako wada izolowana, towarzyszą jej różne wady serca, najczęściej otwór międzykomorowy i przetrwały przewód tętniczy. U wielu noworodków stwierdza się poza tym brak grasicy bądź jej słaby rozwój w porównaniu ze zdrowymi dziećmi.

Celoria i Patton (1959) podzielili przerwanie łuku aorty na trzy odmiany: A, B i C. W pierwszej (A), występującej w 42% wady, wszystkie gałęzie łuku są zaopatrywane przez lewą komorę. Brak ciągłości łuku poniżej t. podobojczykowej lewej, która jest końcowym naczyniem. Unaczynienie dolnej połowy ciała zapewnia przetrwały przewód tętniczy odchodzący w miejscu rozgałęzionia t. płucnej i przechodzący w część zstępującą aorty.

W drugiej odmianie (B), zdarzającej się w 53%, od części wstępującej aorty odchodzi pień ramienno-glowowy i lewa t. szyjna. Łuk aorty jest przerwany między t. szyjną wspólną lewą, która wchodzi do zespołu t. płucnej, przetrwałego przewodu tętniczego i części zstępującej aorty.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>