Niewydolność oddechowa

Niewydolność oddechowa. Po korekcji zespołu Fallota zwiększa się przepływ płucny, co prowadzi do przekrwienia płuc i do wysięku do światła pęcherzyków. Nadmiar •wydzieliny utrudnia wymianę gazową zaburzając drożność dróg oddechowych. W leczeniu stosuje się intubację i oddech kontrolowany oraz dodatnie ciśnienie wydechowe (PEEP), co umożliwia poprawę utlenowania i poprzez eliminację wysiłku oddechowego stwarza lepszą sytuację dla układu krążenia. Również rehabilitacja oddechowa jest ważnym elementem leczenia tego powikłania.

Zaburzenia rytmu serca. Przyczyną tych zaburzeń mogą być zarówno szwy założone na brzegi ubytku, jak też cięcia chirurgiczne ściany przedsionka i komory prawej oraz inne urazy mięśnia sercowego, np. ssakiem lub metalowym narzędziem. Zaburzenia te często mają postać przejściowego bloku przedsionkowo-komorowego i wymagają leczenia farmakologicznego lub czasowej stymulacji elektrycznej serca poprzez założone w czasie operacji elektrody nasierdziowe. Nie wymagający leczenia blok prawej odnogi pęczka przedsionkowo-komorowego (Hisa) występuje u dzieci operowanych w ponad 80% przypadków, a w 8-22% towarzyszy mu częściowy blok lewej przedniej odnogi pęczka przedsionkowo-komorowego (7). Całkowity stały blok przedsionkowo-komorowy serca, występujący po korekcji zespołu Fallota, •rzadko (1,2% w materiale własnym) wymaga wszczepienia na stałe stymulatora serca. Blok ten może rozwinąć się również w pewien czas po operacji, np. po kilku latach, i być przyczyną nagłego zgonu. Nie znane są rzeczywiste przyczyny tego późnego bloku i nagłych zgonów. Ryzyko ich powstania jest większe u dzieci, które miały objawy przejściowego bloku po operacji, oraz u chorych z blokiem obu wiązek pęczka przedsionkowo-komorowego (I-Iisa) (10).

Opisane powikłania mogą wystąpić również po innych operacjach serca wykonywanych w krążeniu pozaustrojowym. Rekanalizacja otworu. Na skutek nieszczelności szwu, oderwania się łaty lub zapalenia wsierdzia może dojść do ponownego przecieku międzykomorowego. W każdym przypadku należy wykonać cewnikowanie serca i obliczyć wielkość przecieku. Często jest on mały, dobrze przez dzieci znoszony i nie wymaga leczenia operacyjnego. Gdy jednak stosunek przepływu płucnego do układowego jest wyższy niż

-1, 5:1, wówczas należy rozważyć konieczność reoperacji i zamknięcia nieszczelności. Tętniak komory prawej. Może wytworzyć się w miejscu wszycia łaty zewnętrznej w drogę odpływu. W przypadkach wysokiego ciśnienia w prawej komorze (powyżej -.9,3 kPa = 70 mm I-Ig) lub powiększania się tętniaka konieczna jest reoperacja.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>