ODMIANY WRODZONEGO ZAROŚNIĘCIA PRZEŁYKU

Zostały one podane przez Vogta (1929), i chociaż są powszechnie uznawane, nie obejmują wszystkich występujących wad rozwojowych tego narządu. Ladd (1944), Swenson (1948), Koop (1954), Roberts (1955), Walerston (1959), uzupełnili podział Vogta. Najczęściej stosuje się obecnie podział Grossa (1971).

Przetoki przełyku z tchawicą łączą najczęściej jej grzbietową, błoniastą ścianę mogą to być połączenia bok do boku bądź koniec do boku. W odcinku górnym wy-

Ryc. 6-1. Podział wrodzonego zarośnięcia przełyku według Grossa: a – odmiana wady: brak połączenia przełyku z drogami oddechowymi, odcinki niedrożne mają różną długość i szerokość. Warstwa mięśniowa segmentu górnego jest zwykle dwukrotnie grubsza od stwierdzanej w warunkach fizjologicznych, tłumaczy się to zaburzeniami połykania u płodu wskutek niedrożności światła przełyku b – górny, zwykłe cienkościenny odcinek zarośniętego przełyku łączy się z tchawicą na różnej wysokości, obwodowa część może tworzyć jedynie niewielkie uwypuklenie nad przeponą c – najczęściej występująca wada, dolny odcinek łączy się z tchawicą na różnej wysokości, górny segment sięga poziomu Th3 – Th4, czasem kończy się na szyi d – zarówno górny, jak i dolny odcinek jest połączony ze światłem tchawicy e – izolowana przetoka prze- łylcowo-tchawicza, połączenie może znajdować się na kilku poziomach: f- odmiana częściowej niedrożności przełyku w postaci klepsydrowatego przewężenia światła przełyku.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>