Osierdzie

Po dokładnym uwolnieniu lewej gałęzi płucnej i jej odcięciu przeprowadza się ją przez osierdzie od tyłu nerwu przeponowego, uważając, aby nie dopuścić do zagięcia naczynia. Zespala się ją koniec do boku pnia t. płucnej.

Jest to zespolenie zapewniające prawidłową szerokość. Niektórzy wykonują zespolenie koniec do końca. Technicznie jest to zabieg trudniejszy, odległe wyniki wykazują częstsze zwężenia i niedrożności przemieszczonej gałęzi. Proponowana też jest metoda przecięcia i zespolenia oskrzela po jego przemieszczeniu poza tętnicę. Nie jest ona szeroko stosowana, lecz może być przydatna w szczególnych przypadkach. W skrajnie ciężkich przypadkach konieczne jest wykonanie jednoczasowej operacji przemieszczenia t. płucnej lewej oraz plastyki ściany tchawicy i oskrzela.

Osierdzie pozostawia się otwarte, wyjątkowo zakłada się jeden szew, gdyby pozostawione przecięcie powodowało uwięźnięcie uszka lewego przedsionka. Przed zamknięciem klatki piersiowej sprawdza się dokładnie szczelność zespolenia. Zespolenie wykonuje się szwami pojedynczymi: prolen 6-0 bądź 7-0. Pozostawienie drenażu lewej jamy opłucnej ułatwia odpływy zbierającej się krwi i płynu.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>