Podwiązanie przetrwałego przewodu tętniczego

Jeżeli stwierdzony w miejscu typowym przewód tętniczy jest wąski, a dziecko przed zabiegiem miało objawy nadciśnienia płucnego, oraz jeżeli nie ma wady współtowarzyszącej, to sprawdza się aortę i tętnicę płucną na jej przebiegu. Zdarza się bowiem nietypowo położony drugi przewód tętniczy, czasem jest to kanał łączący część wstępującą aorty z pniem tętnicy płucnej -jedna z Corm tzw. okienka aortalno- -płu cnego.

Wskazaniem do rozdzielenia przetrwałego przewodu tętniczego są zmiany w jego ścianie, kiedy to podwiązanie mogłoby doprowadzić do rozerwania kruchych tkanek, oraz gdy przewód jest krótki i szeroki bądź tworzy z nieprawidłowymi naczyniami tzw. pierścień naczyniowy. W tym typie zabiegu na ścianę aorty i tętnicy płucnej zakłada się klemy naczyniowe Pottsa bądź Satyńskiego, a przetrwały przewód przecina się, zaopatrując jego końce dwoma piętrami szwów niewchłanialnych. Operację podwiązania czy rozdzielenia przetrwałego przewodu tętniczego, jak większość zabiegów wykonywanych w klatce piersiowej, kończy pozostawienie w jamie opłucnej drenu, wyprowadzonego na zewnątrz przez dodatkowe nacięcie skórne, podłączenie go do ssania wodnego oraz warstwowe zamknięcie powłok klatki piersiowej. Przy dużym doświadczeniu można klatkę piersiową zamknąć bez drenażu.

Podwiązanie przetrwałego przewodu tętniczego jest zabiegiem prostym, nswet najmłodsze dzieci znoszą go dobrze. Dla noworodków przedwcześnie urodzenych, z małą masą ciała, zaleca się jednak odmienną technikę operacyjną stosowaną w niektórych ośrodkach od 10 lat (1, 4, 5). Zabieg odbywa się zwykle na oddziale intensywnej terapii, aby uniknąć przenoszenia do bloku operacyjnego, pod radia- cyjnym ocieplaczem. Dziecko jest zaintubowane i wentylowane tlenem w sposób ogólnie przyjęty, w celu zwiotczenia używa się pancuronium w dawce 0,08-0,1 mg/kg m.c. Polo operacyjne znieczula się miejscowo 0,5% lidokainą. Klatkę piersiową otwiera się przednio-bocznie przez II międzyżebrze bądź stosuje się torakotomię tylno-boczną. Ponieważ u wcześniaków oddzielanie bardzo cienkiego i kruchego przewodu jest niebezpieczne, wykonuje się je bardzo oszczędnie, uzyskując jodynie miejsce do założenia naczyniowego klipsa (Weck Hemoclip) o wymiarach 4,5- -5,0 mm. Przy wyjątkowo długim przewodzie zaleca się zakładanie dwóch klipsów. Zamykanie światła przewodu odbywa się stopniowo, aby nie spowodować nagłego wzrostu ciśnienia układowego i krwawienia śródczaszkowego.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>