Sztuczna wentylacja płuc

ODDECH KONTROLOWANY PODCZAS ANESTEZJI* WENTYLACJA DODATNIA PRZERYWANYM CIŚNIENIEM (IPPV) Historia. Metoda ta została wprowadzona przez Guedela i Treweeka w r. 1934, podczas anestezji eterem1. Pod koniec drugiej fazy znieczulenia chirurgicznego zwiększali oni szybko stężenie eteru oraz wywoływali hiperwentylację, uciskając worek oddechowy (oddech wspomagany) i stosując jednocześnie układ zamknięty z pochłaniaczem CO.. W ten sposób wywoływali depresję ośrodków oddechowych z jednoczesnym usunięciem C02 – silnego stymulatora oddychania. Po około 4 minutach dochodziło do bezdechu – tzw. bezdechu eterowego. Waters w r. 1936 pierwszy wprowadził termin „oddech kontrolowany”‚, chociaż w tym wypadku lepsze byłoby określenie „bezdech kontrolowany”. Jest to czasowa utrata napędu oddechowego, spowodowana ośrodkową lub obwodową depresją. Bezdech kontrolowany, który poprzednio uzyskiwano za pomocą

Termin ,,kontrolowany” jest anglizmem i odpowiada polskiemu „kierowany” lub „sterowany”, ale – jakkolwiek niezbyt poprawny – przyjął się już w naszym piśmiennictwie (przyp. red, poi.).

cyklopropanu, obecnie uzyskiwany jest przez stosowanie środków zwiotczających. Można również wykorzystać w tym celu względne przedawkowanie środków narkotycznych.

Jedno z pierwszych urządzeń do wentylacji płuc opisał Janeway w r. 19132. W r. 1940 Crafoord opisał spiropulsator3, a w następnym roku Nosworthy opublikował pracę na ten temat4. Pierwszy brytyjski respirator został wyprodukowany przez firmę Blease. (Patrz także: Woollam C. H. M., Anaesthesia, 1976, 31, 537 i 666).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>