W zapisie elektrokardiograficznym

ciśnienie tętnicze jest obniżone z małą rozpiętością skurczowo-rozlturczową, tony serca są głuche. Serce jest zazwyczaj niezbyt powiększone, niekiedy wręcz małe. W badaniu rentgenowskim tętnienie serca jest niewidoczne bądź słabo zaznaczone, a w jamach opłucnowych gromadzi się płyn. Obecność zwapnień ułatwia rozpoznanie, jednak występują one tylko u 1/3 chorych.

W zapisie elektrokardiograficznym występują: obniżenie woltażu oraz ujemne załamki T, czasem objawy migotania przedsionków. Badaniem echokardiograficznym nie zawsze udaje się wykazać pogrubiało osierdzie, zwykle jednak uwidaczniają się ruchy paradoksalne przegrody międzykomorowej. Wyniki cewnikowania serca zależą od stopnia ucisku. W angiokardiografii uwidacznia się niekiedy pogrubiało osierdzie. Wszystkie te badania często nie dają właściwej odpowiedzi. Przy stwierdzeniu tego typu obrazu chorobowego, należy szukać dwóch objawów patognomonicznych dla zarostowego zapalenia osierdzia: odwrócenia uderzenia koniuszkowego, kiedy to okolica koniuszka serca zapada się podczas skurczu, a uwypukla w rozkurczu, oraz tzw. osierdziowego tonu wczesnorozkurczowego, stwierdzanego badaniem fonokardiograficznym.

Badania laboratoryjne wykazują uszkodzenie czynności wątroby, stężenie białek w surowicy krwi ulega zmniejszeniu, stężenie bilirubiny wzrasta. Zmiany te przy współistniejącym powiększeniu wątroby były nieraz przyczyną niewłaściwego rozpoznania i kierowania tych chorych do zwiadowczego otwarcia jamy brzusznej oraz pobierania wycinka wątroby bądź też wykonywania punkcji wątroby.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>